E-2 vs H-1B Vizesi: Kendi İşini Yöneten Yatırımcı mı Sponsorlu Çalışan mı

E-2, bir ABD işine esaslı riske açık yatırım yapan ve onu geliştirip yönetmeye gelen anlaşma vatandaşı yoluyla uygun olur; bu E-2 şartları'nda belirtilir. Diploma ve işveren gerekmez.

H-1B ise belirli bir alanda en az bir ABD lisans derecesi (veya denginin) gerektiren bir uzmanlık mesleği yoluyla uygun olur. Bir ABD işvereni çalışana sponsor olur, bir Çalışma Koşulu Başvurusu doldurur ve dilekçeyi verir. Kurucunun kendini istihdam etmesi burada zordur, çünkü çalışan üzerinde bağımsız kontrol içeren gerçek bir işveren-çalışan ilişkisi gerekir.

Bu belirleyici bir farktır. H-1B, ABD yüksek lisans derecesi sahipleri için ayrılan 20.000 ile birlikte 65.000'lik yıllık bir kotaya tabidir; bir elektronik kayıt (faydalanan başına 215 dolarlık ücret) ve ilkbahar penceresinde bir kura yoluyla tahsis edilir. Nitelikli birçok aday hiç seçilmez. E-2'nin kotası ve kurası yoktur; bu yüzden zamanlama bir kayıt sezonuna takılmaz.

H-1B yasal çift niyet taşır ve genellikle PERM çalışma sertifikası gerektiren, bazı ülkeler için çok yıllı birikmeler içeren işveren güdümlü EB-2 veya EB-3 kategorileri yoluyla kalıcı oturuma götürür. E-2 göçmen olmayan niyet gerektirir ve doğrudan bir göçmen karşılığı yoktur; bu yüzden yeşil kart isteyen bir yatırımcı E-2 ile EB-5 karşılaştırmasında ele alınan gibi ayrı bir kategoriye geçer.

H-1B başlangıçta üç yıl ve toplamda altı yıl verir; yeşil kart birikmesine takılanlar için altı yılın ötesine uzatmalar mümkündür. E-2 ise genel bir üst sınır olmadan yenilenebilir iki yıllık dönemlerle işler. Kategoriler ayrıca E-2 vize maliyeti rehberinde karşılaştırılan farklı ücretler taşır.

H-1B bir işveren tarafından işe alınan profesyoneller için tasarlanmıştır ve kendine sponsor olacak bir kurucu için elverişsizdir. E-2 ise yatırımcı-işletmeci için tasarlanmıştır ve anlaşma vatandaşlığı taşıması koşuluyla, kendi ABD işini kurup yöneten biri için genellikle daha doğal bir uyumdur.